Phaoon: De onbedoelde ontsnapping

Door Sonja de Cooker

Hallo lieve mensen, hier ben ik weer.

Wat ik nu heb uitgehaald, moet ik jullie echt meteen vertellen, luister en huiver.
We zijn vandaag met Sonja naar het bos geweest en hebben een mooie wandeling gemaakt van zeven kilometer.
Als we weer bij de auto komen, doet Sonja zoals altijd de deur open, klapt de leuning van de stoel naar voren, geeft ons een koekje, en terwijl wij instappen telt ze een, twee, drie en vier, hopla, jullie zitten er allemaal in. Zo gaat het altijd, zo weet Sonja zeker dat ze geen hondje vergeet. Op het moment dat Sonja zelf in de auto wil stappen komt een vriendin net met haar auto het parkeerterrein van het bos oprijden. Sonja en Henny beginnen gelijk gezellig te kletsen, met het portier van Sonja’s auto open. Terwijl die twee staan te kletsen zie ik door het autoraampje opeens het plekje bij de grote boom waar ik op de heenweg allemaal lekkere geurtjes geroken had. Ik dacht bij mezelf, die twee staan vast nog wel een uur te kletsen, dus kan ik best nog even gaan snuffelen. Phaoon de onbedoelde ontsnapping 1Zo gedacht, zo gedaan, achter Sonja’s rug om ben ik uit de auto gesprongen en ben eens lekker gaan snuffelen. De geurtjes waren zo interessant dat ik niet in de gaten had dat Sonja uitgepraat was, in haar auto stapte en wegreed.

Toen ik na een tijdje opkeek, was de parkeerplaats leeg en stond ik daar helemaal in m’n eentje. Wat moest ik doen? Waar is Sonja? Waar zijn mijn zusjes? In dolle paniek ben ik terug het bos ingerend. Ondertussen kwam Sonja geheel onwetend van het drama dat zich in het bos had afgespeeld thuis, deed het portier van haar auto open en zag maar drie hondjes. Ze ging meteen keihard roepen:”Phaoon, waar ben je?” Maar geen Phaoon, en Sonja dus ook helemaal in de stress. Snel deed ze mijn zusjes naar binnen, stapte weer in de auto en scheurde terug naar het bos. Althans, dat was ze van plan, maar uitgerekend op dat moment rijdt er vóór haar het oude boertje uit het dorp, en die durft maar dertig kilometer per uur te rijden. En doet dat voor de zekerheid midden op de weg, zodat niemand hem kan passeren. Sonja moet dus ook tandenknarsend haar snelheid aanpassen. Eenmaal het dorp uit tart ze alle snelheidslimieten en scheurt op een onverantwoorde manier naar het bos terug.

Daar aangekomen ziet Sonja een mevrouw lopen met een Jack Russel. “Mevrouw”, vraagt Sonja:”heeft u misschien een bruinzwarte hond zien lopen?” “Ja hoor,”zei de mevrouw,”daar verderop op dat pad loopt ze”. Bedankend rent Sonja het bospad in al roepend: “Phaoon, Phaoon, waar ben je”. Aan de andere kant van het pad loop ik helemaal panikerend rond. Het bos dat normaal zo leuk en zo vertrouwd is, is nu naar en griezelig. Opeens hoor ik wat, ik houd mijn kop schuin in de lucht om goed te kunnen luisteren, hoor ik daar mijn naam? Ja hoor, ik hoor Sonja’s stem die steeds maar weer mijn naam roept. Keihard ren ik het bospad af richting de stem, en dan zie ik Sonja. Ze gaat op haar knieën zitten en spreidt haar armen helemaal wijd, ik ren naar haar toe en spring in haar armen. Sonja huilt terwijl ze me steeds weer kusjes geeft.
En dan begint ze op me te mopperen:”Stoute, stoute meid, zal je dat nooit meer doen”!!! Goh, wat voelt dat goed, dit keer klinkt het gemopper van Sonja als muziek in mijn oren. En nee, ze hoeft niet bang te zijn, dit doe ik echt nooit meer.

Phaoon de onbedoelde ontsnapping 2Mijn zusjes en ik wensen u allen mooie dagen en een geweldig 2015 samen met uw Airedale(‘s)

Heel veel pootjes van Phaoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s