Sam: Ballonnenweek in Mauterndorf

Door Elke Van Den Haut

Nou dat was me nogal iets, wat ik weer heb beleefd. Daarbij begon die ochtend zo veelbelovend. Moeten jullie horen.

Elke ging met mij wandelen. Ik zag al dat ze haar goede stapschoenen aandeed, joepie het zou wat langer en heel leuk worden. Daar is nu wel een kleine beperking bij, want Elke laat me niet graag zonder riem lopen. Hier echter in de Lungau in Oostenrijk is elke wandeling vol avontuur, zelfs als ik aan de riem moet. Blij keek ik naar haar op en ze beantwoordde mijn blik met enkele lieve woordjes en een glimlach. Zo stapten wij twee eerst wel een stuk langs de straat. Dan echter lieten we de laatste boerderij achter ons, ze klikte me los en riep lachend, ‘loop Sam, je bent vrij’. Ik stormde weg, schoof uit op het ijs, liep de helling naar beneden door de sneeuw en kwam weer hijgend naar boven. Steeds bleef ik staan kijken of ze wel volgde, dan stormde ik verder. Dan voel je echt dat je hond bent, enig! Elke kon niet zo vlug stappen, want tenslotte was er geen pad meer, sneeuw en een spekgladde ijslaag daaronder maakten het haar moeilijk om vooruit te komen. Toch waren we beiden de koning te rijk. Toen we boven kwamen bleef ik staan en keek welke kant ze wilde uitgaan; ze draaide links in en riep, ‘ja Sam we gaan heel de toer doen, hoor.’ Dus het bospaadje in, van beneden hoorde ik al de stortbeek en hoe verder we liepen hoe luidruchtiger die zich liet horen. Ik liep vooruit en kwam terug en plots nam Elke me aan de riem. Ik had beter moeten weten of vlugger moeten vooruitlopen. Er was nl. een prachtige mesthoop. Niettegenstaande de kou en de sneeuw geurde hij van ver.

Nog steeds kan ik er niet inkomen dat ik me niet mag rollen in deze enige geur. Nou goed, we waren de ‘wellneshoop voor viervoeters’ voorbij en ik mocht weer zonder riem lopen. Dan ging het een smal wegje schuin naar beneden, ik rende weer als een bezetene. Arme Elke, sneeuw en ijs op dat smal paadje, maar zij geraakte toch zonder uit te glijden naar beneden. Daar was het wel erg, omdat die bergstroom dicht bij de weg loopt. Er komt weinig zon, heel die weg is spiegelglad. Nou het was een hele evenwichtsoefening voor Elke om zich op deze weg overeind te houden. Intussen liep ik naar het water. Toen moest ze me terug roepen want er zat echt veel stroming op. We kwamen niet vlug vooruit, maar ik heb er veel plezier aan gehad. Toen ik echter naar Elke keek die met haar armen in de lucht zwaaide bij haar evenwichtsoefeningen, dacht ik even dat zij het misschien niet zo leuk vond als ik. Ik bleef wel overal op haar wachten, omdat ik het zo fijn van haar vond dat ik vrij mocht lopen.

Na een hele poos op deze totaal ijzige weg te hebben gelopen, kwamen we op asfalt terecht. Wat een opluchting na al die gladheid, ik liep een weide in en blafte zo veel en zo hard ik kon. Daar was weer eens een ballon die dreigde stilaan op de loipe terecht te komen. Met deze ballon begon de narigheid. Naarmate de straat in zicht kwam werd ik weer aan de lijn genomen. Dat vond ik niet erg, heb ik toch allang mogen vrij lopen. We hadden nu zicht op de Panoramaloipe, prachtig dat golvende land in de sneeuw met af en toe een boerderij. Toen we de straat wilden oversteken, remde ik af. Dat kan ik bijzonder goed, hoor. Ik ging gewoon op mijn kontje zitten en Elke kreeg me geen centimeter verder. Eerst was ze verbaasd, dan luisterde ze, dan keek ze naar mij, ‘maar Sam toch, er is geen knal niets, en het ging net zo fijn met ons twee. Wat is er toch?’ We staken nog over en ze hield me kort. Dan bleef ze staan, intussen was die ene grote ballon tamelijk laag gezakt en wou die zeker weer omhoog en maakt die daarom zo een hels lawaai. Ikke niets dan me losrukken, de straat over en de gladde weg in waar we net vandaan zijn gekomen.

Elke me achterna zetten en roepen tot ik even ik even bleef wachten. Ik zag wel dat ze vreselijk geschrokken was, ze was verbijsterd, ja ze werd boos. Wat was er nou gebeurd dat ik me kon losrukken?
Ik heb een tuig aan, daar is op de rug een dikke ring waar de lijn moet aan bevestigd worden. Maar dan is er nog een dunner ringetje waar naamplaatje en adreskokertje aan zijn vastgemaakt. Elke had zich bij het laatste vastklikken vergist en had de riem in het kleinere ringetje vastgemaakt.
Het probleem nu was, ringetje gesprongen, naamplaatje en kokertje verdwenen, en Sam ervandoor! Grote paniek bij Elke. Ze heeft me op het paadje aan een paal vastgemaakt, is terug naar de plaats van delict gelopen, heeft met haar handen in de sneeuw zitten zoeken en vond enkel het blauwe kokertje terug. Nu was ze echt kwaad. Omwille van die lawaaierige ballon ging ik geen meter verder op straat. Dat is nogal een gevaarte als je dat van zo dichtbij ziet. Elke is met mij heel die weg teruggegaan die we zijn gekomen. Nu zwaaide ze niet meer met haar armen, nee, ze trok me woest mee aan de riem. Telkens keek ik schuldbewust naar haar omhoog, ze gunde me geen blik meer, geen woord en al helemaal geen glimlach. We zijn er na de middag met de wagen naartoe gereden en hebben gekeken, niets te zien. Twee dagen geleden zei Elke ‘ik ga nog eens even kijken, we hebben veel zon gehad en als op die plaats de sneeuw weg is zal dat plaatje daar wel liggen.’ En ja, je gaat het niet geloven, maar mijn mooi plakketje, met Sam ingegraveerd en telefoonnummer lag daar in de zon te blinken.  

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s