Delphobe

Door Sonja de Cooker

Wat ik nu toch weer meegemaakt heb, dat is zo spannend dat je het bijna niet zou geloven. Gisteren zijn Mario, Sonja en wij hondjes weer langs het kanaal wezen wandelen. Opeens zegt Sonja”” oh kijk daar eens Mario, daar drijft een vuilniszak, als daar maar niets verkeerds inzit”.( Sonja is altijd bang dat er puppy’s of kitten’s in zo’n zak zitten) Ik zag de zak ook, en sprong snel in het water. Ik rook dat er vlees in de zak zat, en begon als een bezetene te jank blaffen en in de zak te bijten. Mario en Sonja riepen me terug, maar daar kon ik echt niet naar luisteren hoor, ik moest gewoon in die zak bijten. Opeens ging de zak een beetje kapot en kwamen er ingewanden naar buiten. Op dat moment kon Mario me net bij mijn halsband pakken en mij bij de zak wektrekken. Mario en Sonja waren hun GSMs vergeten, dus is Mario naar huis gereden om de politie te bellen. Het duurde wel drie kwartier voordat de politie er eindelijk was, in die tijd hebben wij steeds op en neer gelopen. Toen de agenten eindelijk arriveerden (ze waren eerst aan de verkeerde kant van het kanaal geweest) zagen zij de ingewanden (die nu helemaal uit de zak gekomen waren) drijven, en belden naar een andere agent die niet alleen agent was, maar ook jager om te komen kijken of het om de ingewanden van een dier ging.
Die agent vertrouwde het niet, de longen waren te klein voor een volwassene, maar het zou van een kind kunnen zijn. De plastic zak waar de ingewanden in gezeten hadden was gezonken. De politie heeft toen de brandweer opgeroepen om met duikers te komen. Nu, dat ging heel snel, die waren er in een kwartiertje. Ondertussen had Sonja ons naar huis gebracht, en het fototoestel mee naar het kanaal genomen. Nog dezelfde avond hebben we van een journalist vernomen dat de vuilniszak gevonden was en dat  het om illegale slacht ging. Gelukkig was het niet van een kindje, maar er is wel weer een dier illegaal afgeslacht! Zielig hè!
Zo, dat was het weer,
Heel veel pootjes van Delphobe.


Hierbij ook de twee filmpjes over wat er die dag gebeurd is.





Delphobe

Door Sonja de Cooker

Hallo hier ben ik weer, ik moet jullie weer een avontuur vertellen.
Gisteren liepen Mario, Sonja, mijn zusjes en ik weer langs het kanaal. Opeens zwommen daar twee hele mooie grote witte vogels. Phaoon en ik vonden dat helemaal geweldig, Phaoon stond aan de kant te kijken, maar ik sprong gelijk in het water en zwom naar de vogels toe. De vogels zwommen van me vandaan, dat vond ik niet leuk,dus ging ik harder zwemmen. Maar opeens draaide een vogel zich om, deed zijn vleugels omhoog en ging heel hard tegen mij blazen. Aan de kant van het kanaal stonden Mario en Sonja als gekken tegen mij te roepen:”Delphobe kom hier”.
“Verdorie”, dacht ik:” altijd als het leuk wordt gaan die twee mijn spelletje verpesten”.
Maar ik weet ook als ze zo hard roepen ik maar beter kan gehoorzamen, dus met pijn in het hart draaide ik me om en zwom naar de kant. Sonja zei tegen mij:” Delphobe, dat zijn zwanen, en als je daar te dichtbij komt pikken ze naar je ogen en slaan je heel hard met hun vleugels”. Nu jokt Sonja nooit tegen mij, maar ik  kan me gewoon niet voorstellen dat die mooie lieve vogels mij pijn willen doen, ik wil toch alleen maar hun vriendje zijn.
Vanaf vandaag blijven Phaoon en ik dus maar noodgedwongen aan de kant naar de vogels kijken.
Zo, dat was het weer.
Heel veel pootjes van Delphobe.


Delphobe

Door Sonja de Cooker

Hallo, hier ben ik weer. Ik moet jullie een heel zielig verhaal vertellen.

Toen Sonja laatst met ons naar het kanaal ging, was ik weer heel druk met allemaal dingen uit het kanaal te vissen. Ik had een groot stuk hout gevonden, en liet dat heel trots aan Phaoon zien. Phaoon vond dat stuk hout zo mooi dat zij het ook wilde hebben, en al heel gauw trokken we ieder aan een kant, zo hard we konden.

Opeens hoorde we knap, en kreeg ik een pijnscheut in mijn mond. Sonja keek naar mijn tanden, en zag dat er een stukje van een tand afgebroken was. ’s Middags zijn we gelijk naar de dierenarts gegaan, en die zei: ”of de tand moet eruit, of ik moet hem vullen, want anders krijgt ze een ontsteking”. Nu, die beslissing was voor Sonja niet moeilijk, ze zei:’ laat hem dan maar vullen, je gaat bij een hond van een jaar toch geen tand trekken als het niet beslist noodzakelijk is, en daar komt ook nog bij, dat Delphobe toch onder narcose moet, of je hem nu trekt of vult”. Sonja maakte een afspraak, en na een paar dagen moest in helemaal nuchter bij de dierenarts komen.

Ik kreeg een prikje in mijn poot, en daarna wist ik niets meer. Sonja was bij de dierenarts blijven wachten, en toen de dierenarts klaar was met mijn tandje, is Sonja bij mij op de grond komen zitten tot ik weer wakker werd.

Ik was blij om haar te zien, maar toen ik probeerde op te staan zakte ik door mijn pootjes heen, dat was heel akelig! Na een tijdje ging het al weer wat beter en zijn we samen naar huis gegaan.

Ik heb het wel even gehad met die dierenkliniek, daar zien ze mij voorlopig niet meer. Ik wil dat nare draaierige gevoel echt niet meer hebben.

Maar, Sonja zegt dat ik als ik lach, het mooiste gebit van de hele wereld heb.

Zo, dat was het weer.

Een heleboel pootjes van Delphobe


Delphobe

Door Sonja de Cooker

Hallo, ik moet jullie iets geweldigs vertellen! Ik ben jarig en word één jaar.
En niet alleen ik ben jarig, nee, ook mijn zusje Faye en mijn broertjes, Storm, Sam, Ryan, Bruce en Teddy. Sonja heeft een hele mooie taart voor mij gemaakt, daar mogen mijn zusjes ook van snoepen. We gaan de hele dag feest vieren! Vandaag mag ik alles wat anders niet mag! (hoop ik). Sonja heeft het hele huis versierd, met twee kerstbomen en mooie kerststukjes, en allemaal hele mooie glimmende ballen. Volgens mij heeft ze dat allemaal gedaan omdat ik jarig ben.

Ik ben ook een groot meisje geworden, maar dat vind ik minder leuk, want ik voel me niet zo lekker en moet in huis een broekje aan, dat vind ik maar dom staan.
Faye, Storm, Sam, Ryan, Bruce en Teddy, een hele fijne verjaardag, met heel veel lekkers, en laat ons eens weten hoe jullie verjaardag is geweest! Liefst met foto’s erbij, dan snap ik het beter, want lezen vind ik nog een beetje moeilijk.
Alle mensen en hondjes van het ATVN wens ik hele fijne kerstdagen en een fantastisch Nieuwjaar.

Heel veel pootjes van Delphobe.


Delphobe

Door Sonja de Cooker

Hallo, hier ben ik weer. Ik moet een heleboel leuke dingen vertellen. Allereerst, mama is weer een weekje bij ons te logeren. We spelen veel. Maar soms is mama een beetje moe, ik krijg namelijk over een aantal weken broertjes en zusjes. Dan gaat ze lekker op de bank liggen en kijkt me aan, zo van laat me nu maar even met rust.
Maar afgelopen zondag was niemand van ons moe, we zijn weer wezen wandelen met het ATVN. Dat was toch leuk joh! Er waren heel veel Airedales en we hebben de hele wandeling keihard gespeeld en gerollebold. We hebben de kleine Relus voor het eerst gezien en een andere nieuwe Airedale die Bobbie heet en die heel veel aandacht kreeg, al begrijp ik niet waarom. Hij zag er namelijk precies zo uit als wij, maar dat zal wel een mensending zijn. We hebben weer allemaal een lekker botje gehad en een paar hondenkoekjes. Toen we weer op huis aan gingen, waren we zo moe dat we de hele weg naar huis hebben liggen slapen. Phaoon was de volgende dag gewoon een beetje stijf van al het spelen. Volgende week gaat mama weer naar huis, dat vind ik helemaal niet leuk. Maar zoals altijd wordt er aan mij niets gevraagd.
Zo, dat was het weer.

Heel veel pootjes van Dephobe


Delphobe

Door Sonja de Cooker

Hallo, hier ben ik weer, ik moet jullie iets geweldigs vertellen.
We zijn naar het strand geweest met het ATVN. Dat was toch wel zooo geweldig!
Er waren maar liefst 31 honden, waarvan 26 Airedales. Toen we aan de strandwandeling begonnen ben ik gelijk met aan paar stoere reuen de zee ingesprongen, wat was dat een feest! Die golven, wauw… dat was echt fantastisch!
Alleen vond ik het water wel heel vies smaken. Mama was er ook en Indy en mijn broertje Bruce en, tja… er waren zoveel Airedales dat ik de namen zo gauw niet meer weet.
Maar een plezier dat we gehad hebben! Alleen vond ik Sonja een beetje irritant, als ze me niet gelijk kon vinden tussen al die spelende Airedales, begon ze te roepen,”Delphobe, waar ben je?” Phaoon en Nephele bleven heel netjes naast haar lopen, (de watjes) daar had ik helemaal geen zin in. Ik dacht bij mezelf, “ik zie jullie wel weer als we bij het strandpaviljoen terug zijn”.
Deze wandeling wil ik wel iedere dag maken!
Nephele, Phaoon en ik hebben de hele weg naar huis liggen slapen, zo moe waren we.
Zo, dat was het weer

Een heleboel pootjes van Delphobe.


Delphobe

Door Sonja de Cooker

Hallo, hier ben ik weer. Nu moet ik jullie toch wel iets superleuks vertellen. Mama is weer een weekje bij ons gekomen, ik dacht eigenlijk dat Iris zou komen, maar het is toch mama geworden, en daar ben ik heel blij mee! Maar dat is nog niet alles, nee… Indy is ook nog voor tien dagen gekomen.
Je wilt niet weten hoe druk wij het hebben, we spelen werkelijk de hele dag!
De eerste avond, helemaal moegespeeld, werd het bedtijd. Mama en Indy mochten bij Sonja op bed slapen (Mario was drie dagen voor het werk weg).
Sonja moest wel haar best doen om ook een plekje in het bed te krijgen, vooral Indy nam het ervan door helemaal overdwars op bed te gaan liggen. Uiteindelijk na veel duwwerk lukte het Sonja toch om tussen mama en Indy in te kunnen liggen. Toen Sonja de volgende morgen om half acht wakker werd gaf ze mama en Indy een knuffel. Mama gaf meteen een knuffel terug, Indy kreunde eens hard en ging gewoon door met slapen. Die was nog moe van al het spelen.
We zijn ook met z’n allen naar het kanaal geweest, dat vond Indy super geweldig. Maar ik ben nog steeds de enige die zwemt!!!
Mario is vandaag weer thuis gekomen; toen het bedtijd werd, was er geen plaats meer voor hem in bed. Indy keek hem aan, zo van ‘weggegaan plaatsje vergaan’! Mario is toen maar onder protest naar het logeerbed gegaan. Maar Indy en mama vinden dat hij niet moet zeuren, hij mag daar altijd liggen en zij alleen maar als ze op vakantie zijn!
Zo, dat was het weer.

Heel veel pootjes van Delphobe.


Delphobe

Door Sonja de Cooker

In de vakantie zijn wij, (Mario, Sonja, mijn zusjes en ik) bijna iedere dag naar het Julianakanaal geweest. Dat was iedere keer weer een groot feest! Zoals jullie al weten kan ik heel goed zwemmen, en dat doe ik dan ook heel fanatiek! Ik heb mijzelf een hele zware opdracht gegeven, ik kan namelijk niet zien dat er rommel in het kanaal drijft, dus beschouw ik het als mijn taak om alles wat drijft uit het water te halen. Maar, wat kunnen mensen rommel maken! Er drijft van alles in het kanaal, plastic flessen, zakjes, hout, tot soms tafels en stoelen toe.
Dat laatste vind ik toch wel groot en eng, maar verder heb ik alles wat ik zag drijven uit het water gehaald. Ik probeerde zelfs de eendjes uit het water te halen, maar die waren mij toch te snel af. Sonja zei tegen mij:” je bent niet ‘Sil de strandjutter’, maar ’Delphobe de kanaaljutter’”(leuk hè). Nu is het kanaal heel mooi schoon, maar op de kant ligt nu een heleboel rommel (door mij daar gedeponeerd), daar moet ik natuurlijk ook nog iets aan doen, ik heb daar alleen nog geen oplossing voor gevonden.

Ik heb groot nieuws, mijn Mama (Silvy) is een weekje bij ons! Nou, dat is dikke pret voor ons twee! We zijn de hele dag aan het keten! Ik heb Mama ook al laten zien hoe goed ik kan zwemmen, ze vindt het reuze interessant, alleen gaat ze zelf niet in het water (volgens mij is ze bang om natte pootjes te krijgen). Maar dat geeft niets, er is zoveel waar we mee kunnen spelen!
Ze is ook al mee naar het bos geweest. De ‘Bosnimfen’ waren helemaal weg van haar. Vanavond gaan we nog een keer naar het kanaal en morgen naar het bos. Morgenmiddag komen Roely, Sies en Jenne, Mama weer ophalen. Dat vind ik niet zo leuk, maar in september komt Iris een weekje, daar kijk ik nu al naar uit. Sonja zegt dat in september Indy ook een weekje komt logeren, dus u ziet wel hoe druk ik het ga krijgen. Maar daar vertel ik u volgende keer alles over.
Zo, dat was het weer,
Een heleboel pootjes van Delphobe.


Delphobe

Door Sonja de Cooker

Vandaag zijn we weer naar het Julianakanaal geweest.
Het was heel warm en we liepen lekker tot de kuiten in het water.
Opeens pakte Sonja een stok en gooide die in het water en riep:”Delphobe pak stok”.
Zonder er verder bij na te denken sprong ik in het water, en voelde opeens geen grond meer onder mijn voetjes. Ik probeerde te lopen, en ja hoor ik kwam vooruit.
Dat vond ik super leuk. Sonja zei wel, dat ik geen schoonheidsprijs zal winnen, want je hoort steeds ‘plons’,’plons’,’plons’, en je ziet constant mijn voorpootjes boven water komen, maar dat kan mij niets schelen. Ik vind het geweldig om te zwemmen, en zal ik jullie eens wat vertellen:….”mijn grote zussen durven niet te zwemmen”,
Wat een watjes hè! Ze staan wel met z’n drieën aan de kant en als ik dan uit het water wil komen met mijn stok, pakken zij hem af, gemeen hè!!!
Stiekem vind ik het wel een leuk spelletje hoor, want Sonja pakt de stok weer van hen af en gooit hem dan weer in het water. Zo, dat was het weer, ik ga nu lekker een dutje doen.

Heel veel pootjes van Delphobe


Delphobe

Door Sonja de Cooker

Mario en Sonja zijn weer een weekje naar Engeland geweest.
Ik mocht weer bij Roely en Sies Bouma logeren. Dat vond ik bereleuk!!! Want daar kan ik lekker met mijn mama, mijn nichtjes en mijn neef spelen. Sonja heeft er altijd moeite mee om mij achter te laten, ook al weet ze dat ik het heel goed heb. Maar ik heb daar geen moeite mee hoor! Ik had niet eens tijd om naar haar te zwaaien, zo druk had ik het met spelen. Ik was al een paar dagen bij de Roely en Sies, opeens zei Roely;” Delphobe kom eens hier” en zette mij op een soort tafel. Daar moest ik op gaan liggen terwijl zij en Sies heel hard aan mijn haren begonnen te trekken .In het begin vond ik dat maar niks, maar later merkte ik, dat als ik gewoon stil bleef liggen, het best wel meeviel. Toen alles klaar was en ik weer buiten kwam voelde het heel lekker aan, ik voelde de wind op mijn rug. Sonja kwam me na een week weer ophalen. Ze zag me en riep:”oh mijn baby is weg, maar ik heb er een ‘Femme Fatale’ voor in de plaats gekregen”. Thuis gekomen rende ik gelijk naar de slaapkamer om in de spiegel te kijken hoe ik er uitzag, stond daar opeens een hele andere hond, een echte mooie Airedale! Ik dacht: “ ben ik dat”???
Zo dat was het weer, tot volgende maand.

Een heleboel pootjes van Delphobe.


Delphobe

Door Sonja de Cooker

Hallo, hier ben ik weer. De wereld is aan het veranderen! Of, alles wordt kleiner, of, ik word groter.
Het bankstel waar ik eerst alleen maar op kon kijken als ik op mijn achterpootjes ging staan, is gekrompen. Ik hoef maar een klein sprongetje te maken en ik zit erop. Dit laatste doe ik dus constant, om dan prinsheerlijk op de bank in slaap te vallen. Als Sonja me kwijt is en ik lig niet op de bank, hoeft ze alleen maar naar de slaapkamer te gaan om mij daar zeer tevreden op bed, in diepe slaap aan te treffen.
Maar de laatste dagen voelde ik mij helemaal niet zo lekker, ik had alsmaar pijn in mijn mondje, zo erg zelfs dat een oortje er helemaal raar van ging staan. Wat bleek? Ik was aan het wisselen, (dat komt omdat ik een grote hond begin te worden). Dat klinkt interessant hè! Dat was ook de reden dat ik mij niet lekker voelde. Opeens lagen er kiesjes van mij op de grond. Die rare stand van mijn oortje vond Sonja niet zo leuk. Daarom is ze gelijk met mij naar Roely Bouma gereden, die heeft er naar gekeken en heeft mijn oortjes aan mijn voorhoofd vast geplakt, zodat ze weer in de gewone stand zouden komen te staan. We zijn nu anderhalve week verder en mijn oortjes zijn alweer los, en zoals je op de foto kunt zien zie ik er weer uit als een filmster!!! Ik zou wel eens willen weten of mijn broertjes en zusje daar ook last van hebben gehad. Als jullie ons dat laten weten, zetten wij dat in de nieuwsbrief, zodat alle ATVN-ers weten hoe het met jullie gaat.
Zo dat was het weer, tot de volgende maand.

Een heleboel pootjes van Delphobe.


Delphobe

Door Sonja de Cooker

Vandaag is me toch iets overkomen, daar moet ik jullie even alles over vertellen.
Vanmorgen gingen we langs het Julianakanaal wandelen, mijn zusjes, Sonja en ik.
Sonja waarschuwde mij al een hele tijd dat ik niet zo op het randje van het kanaal moest lopen, want anders zou ik wel eens in het water kunnen vallen. Wie? Ik? Natuurlijk val ik niet in het water, hoe kun je dat nu denken. Maar heel even lette ik niet op en…pats, boem daar lag ik, languit in het water. Sonja schrok zich een hoedje en begon haar jas uit te trekken en haar horloge af te doen om mij achterna te springen. Maar als vanzelf gingen mijn pootjes bewegen en jawel hoor daar zwom ik, in het kanaal. Sonja begon alweer opgelucht adem te halen totdat ze zag dat ik de verkeerde kant op zwom, niet naar de kant maar naar het midden van het kanaal. Ze begon heel hard te roepen: “DELPHOBE DEZE KANT OP”. Ik draaide mij heel gracieus om en zwom naar de kant.
Sonja was helemaal blij, ze zei:” Delphobe je bent geslaagd voor je zwemdiploma”, en gaf me een dikke knuffel. Ik was best een beetje trots op mezelf, maar heb toch maar besloten om voorlopig niet meer op het randje te lopen.
Zo, dat was het weer, tot volgende maand.

Een heleboel pootjes van Delphobe.


Delphobe

Door Sonja de Cooker

Hallo, hier ben ik weer. Ik moet jullie even een avontuur vertellen.
Toen Sonja mij de eerste keer het riempje omdeed om te gaan wandelen vond ik dat heel leuk. Ik had er geen enkel probleem mee om aan het riempje te lopen. Ik had wel een ander probleem, ik moest namelijk heel nodig. Dus toen wij buiten parmantig aan het stappen waren moest ik steeds mijn billetjes stijf op elkaar houden, en ik kan je wel vertellen dat dat niet meeviel. Maar na een blokje om gelopen te hebben waren we eindelijk thuis. Toen Sonja het riempje afdeed rende ik keihard naar de kamer om daar een mooie hoop op het parket te deponeren. En wat denk je? Dacht je dat Sonja trots op me was? Welnee, gaat ze daar op me mopperen, zo van: “ DELPHOBE FOEI”,” we komen net van buiten”!

Ik denk dat ik nog een heel veel moet leren.
Een heleboel pootjes van Delphobe


Delphobes eerste grote reis

Door Sonja de Cooker

Vanmorgen kwamen Mario en Sonja weer bij ons op bezoek om met mij te spelen en te knuffelen, maar het ging anders dan anders. Sonja had een handdoek bij zich en die legde ze bij ons in de bench, later wreef ze hem ook nog eens over onze Mama heen. Even later werd ik opgepakt, de handdoek werd om mij heengeslagen en we gingen naar buiten. Daar stond een groot zwart ding en daar gingen Mario, Sonja en ik in. Het ding ging opeens bewegen en langzaam maar zeker zag ik het huis waar ik acht weken gewoond heb kleiner en kleiner worden. Na een tijdje rijden kwamen we bij mijn nieuwe huis aan. We gingen naar binnen en ik hoorde honden blaffen, het klonk anders dan de blaf van Mama. Er stonden vijf honden op mij te wachten, dat vond ik toch wel heel eng, dus ik ben lekker bij Sonja op schoot blijven liggen. Toen Mario en Sonja ’s avonds de honden uit gingen laten hebben ze mij even in een bench gezet. Nou, dat hebben ze geweten hoor!!! Ik ben zo hard gaan gillen dat ze me aan de andere kant van de straat nog konden horen. Een ding weten ze nu in ieder geval van mij, ik laat me niet zomaar alleen in een bench stoppen. Vannacht heb ik bij Mario en Sonja op de slaapkamer geslapen. Ik ben vier keer wakker geworden en heb dan even gejankt tot ik Sonja’s hand voelde. Toen ik zeker wist dat ze er nog was ben ik gelijk weer in slaap gevallen. Ik ben benieuwd hoe het mijn zusje Faye en mijn broertjes Storm en Sam vergaan is toen zij hun grote reis gingen maken, en natuurlijk ook mijn andere broertjes, alleen weet ik daar de naam niet van. Volgende maand zal ik u over al mijn avonturen die ik van plan ben te beleven vertellen.



Heel veel pootjes van Delphobe.


In blijde verwachting

Door Sonja de Cooker

Mario en ik zijn in blijde verwachting, we zijn een beetje onrustig en kijken steeds naar foto’s en filmpjes van onze nieuwe spruit.

Ja, ze is al geboren, en wel op 24 december in Helmond bij Roely en Sies Bouma.Ze is de dochter van Moraine Autumn Dream en Lord Nelson of Malton. Ze heeft één zusje en vijf broertjes, en allemaal bloedmooi!!! Met zulke adellijke ouders hebben wij besloten dat onze spruit ook een adellijke naam moest krijgen en hebben haar ‘Rhapsody Delphobe of Malton’ genoemd.Martin Bouma heeft de eerste keus bij de twee zusjes, dus elke keer als ik naar de schatjes kom kijken (en dat is heel vaak, het lijkt wel of mijn autootje vanzelf naar Helmond rijdt) koester ik ze allebei. Het maakt ons totaal niets uit welke Martin kiest, want ik weet nu al dat Delphobe toch de mooiste en de liefste is. In ieder geval in onze ogen. We moeten nog vier weken geduld hebben voordat we haar mee naar huis mogen nemen, en dat valt vooral voor mij niet mee.

Ik kan de dagen wel voorbij kijken. In de volgende nieuwsbrief kunt u lezen hoe onze andere hondjes hun nieuwe zusje vinden.

Met vriendelijke groet,

Sonja de Cooker.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s