En toen kwam Kay: Oss

Door Ali Pelle

Omdat Lisa, het zusje van Kay, voor de eerste keer naar de tentoonstelling ging, besloten wij om te gaan kijken.

We gingen op zondagmorgen al vroeg op pad op weg naar Oss. Kay mocht mee om alvast te wennen aan de drukte van een tentoonstelling.

We waren al voor 10.00 uur op de plaats van bestemming. Eerst mocht Kay niet naar binnen, want bezoekershonden mochten niet mee. Later konden we toch een kaartje voor Kay kopen. We hadden al snel Lisa en haar baasje gevonden. Er waren ook nog andere voor ons bekende fokkers aanwezig. Na een praatje bleek, dat het zeker tot de middag zou duren, voordat de Airedale Terriërs aan de beurt zouden zijn. Er was ook al twee keer een andere keurmeester toegewezen voor de Airedale Terriërs.

110906_kay_01

We hadden zelf stoelen meegenomen en na een uurtje praten vond Joop, dat het toch wel heel lang wachten was in deze kleine show, waar je amper ruimte had om te zitten.

In overleg met de mensen van de organisatie ging hij met Kay buiten de poort een uurtje wandelen. Hij kreeg een stempel en er was afgesproken, dat hij dan later weer naar binnen mocht.

Nou dat liep wel een beetje anders dan verwacht. Toen Joop met Kay na de wandeling weer terugkwam, mocht hij met de hond niet meer naar binnen. Er was een mevrouw van de organisatie, die niet wilde dat hij met de hond naar binnen ging. Joop liet haar het kaartje voor de hond zien en het stempel op zijn hand, maar ze hield voet bij stuk, de hond mocht er niet meer in.

Ja, zei Joop dat is dan heel leuk, maar mijn vrouw is nog binnen, hoe moet ik haar dan zeggen, dat ik er niet meer in mag? Nou zei die vrouw, dan bel je haar maar. Waarop Joop zei, ik heb geen telefoon. Het eindigde er mee, dat de hond in de hete auto moest, dan kon Joop mij waarschuwen, dat hij met de hond er niet meer in mocht.

Natuurlijk was ik ook heel boos en teleurgesteld. We hadden wel meer dan een uur gereden om naar de show te gaan kijken.

Op de terugweg kwam ik langs het secretariaat en ik besloot om hen toch over deze gang van zaken in te lichten en mijn ongenoegen hierover uit te spreken.

Nadat ik deze mensen alles had verteld, was er een man van het secretariaat, die zei, maar dan loop ik toch met u mee naar de auto en dan zorg ik dat uw man met de hond weer naar binnen mag. Maar wat schetst mijn verbazing, deze man kreeg het met dezelfde mevrouw aan de stok en ze wilde de hond niet naar binnen laten.

Ik zei mensen, laat maar, ik ga naar huis, voor mij hoeft het niet meer. Zo’n organisatie heb ik nog nooit meegemaakt, maar in Oss zie je ons nooit meer.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s