Phaenna (Phaantje): Dagboek september 2016

Door Sonja de Cooker

Pijnpootje

Hallo lieve mensen, hier ben ik alweer.

Tjonge jonge, wat vliegt de tijd toch. Dit keer moet ik jullie een heel pijnlijk verhaal vertellen. Van de week waren mijn zusjes en ik in het zonnetje op het terras aan het spelen, terwijl Mario in de tuin aan het werken was. Opeens kreeg ik het lumineuze idee om Mario te gaan helpen met tuinieren.

Phaenna phaantje dagboek september 2016 1Ik ging achter hem staan om eens goed te kijken hoe je dat tuinieren nu precies doet, en al gauw kwam ik tot de conclusie dat tuinieren een ‘eitje’ is. Je trekt wat gras uit, plukt bloemen af en roert wat in de aarde, een kind doet de was! Enthousiast als ik ben, begon ik de bloemen te snoeien. Ik plukte niet zoals Mario de uitgebloeide bloemen eruit, nee hoor die vond ik niet mooi. Ik plukte de mooi bloeiende bloemen met mijn bek af, schitterend zag dat uit, het gazon lag vol met mooie bloemen. Ik wist zeker dat Mario trots op mij zou zijn. Toen Mario zich in de border omdraaide, en mij daar trots tussen de bloemen zag staan, werd hij een beetje wit om zijn neus en zei: “ Phaantje wat heb je nu weer uitgespookt.”

Kijk, en dat kan ik niet uitstaan, ik doe hetzelfde wat hij doet, bij hem heet het werken, bij mij heet het ‘uitspoken’ En toen gebeurde het, Mario stapte uit de border, terwijl ik bokkig tussen mijn mooie bloemen bleef staan, en trapte mij met zijn tuinklomp per ongeluk op mijn rechterpootje. Ik gilde het uit van de pijn. Mario schrok zich een hoedje en knielde naast mij neer en nam mijn pijnpootje in zijn hand. Phaenna phaantje dagboek september 2016 2Als je goed keek was een nagel een beetje beschadigd, oh, oh, oh wat deed dat pijn. Mario, die zich heel schuldig voelde, riep tegen Sonja dat ze mijn pootje moest komen verbinden en dat ze ook een koekje mee moest brengen. Kijk, nu spreekt Mario helemaal mijn taal,  alleen vind ik één koekje wel karig voor zo’n pijnpootje. Nadat Sonja mijn pootje verbonden had, bleef ik demonstratief met mijn pootje omhoog zitten, vast van plan om het bij die ondankbare Mario er eens flink in te wrijven. Daarna hinkte ik weg, ervoor zorgdragend dat het Mario niet kon ontgaan hoe moeilijk ik liep.

’s Avonds ging ik aan Mario’s voeten zitten, pootje omhoog en heel zielig kijkend, altijd goed voor schuldgevoelens, en daardoor uiteraard weer een koekje scorend. Babs en Borre zieke borre 5Bij het slapengaan heeft Sonja het verband van mijn pootje gehaald, dan kan het beter genezen. De volgende morgen zijn we weer langs het kanaal wezen wandelen, en ik moet eerlijk bekennen dat ik het pijnpootje helemaal vergeten was. Toen we thuiskwamen vroeg Mario: ”En Phaantje hoe gaat het met je pijnpootje?” Oeps, snel stak ik mijn pootje, dat helemaal geen pijn meer deed omhoog. Mario en Sonja schoten in de lach en Sonja zei:” Phaantje, dat is het verkeerde pootje, je had rechts een pijnpootje.” Stom van mij, ik kreeg er een blos van op mijn kaken, maar….kreeg toch weer zo’n lekker koekje.

Nu ga ik samen met mijn zusjes een tukkie doen in onze grote mand. Even nagenieten!

Likjes, Phaantje

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s