Beau: Houten paaltjes!

Een nieuw waargebeurd verhaal van Beau uit België, door Marc Weyts

Hallo lieve ATVN-ertjes,

Februari is al weer voorbij en dus ook die hele speciale dag waarover ik het op het eind van mijn vorig verhaaltje had. Ik bedoelde natuurlijk 14 februari. Mijn baasjes noemen dat Valentijnsdag, maar voor mij is dat gewoon dé dag waarop mijn baasjes me nog wat meer liefhebben. Ik hoor het jullie nu reeds allemaal denken … ‘Nog meer ?’. Oh ja hoor, voor mij kan het eigenlijk nooit genoeg zijn. Trouwens, ik op mijn beurt laat toch ook elke dag zien dat ik van hen hou.

Neem nu bijvoorbeeld … mijn baasjes zijn even zonder mij de deur uit. Of ze nu lang weggeweest zijn of niet, dat maakt niks uit. Feit is dat ik bij de minste klik die de sleutel maakt in het slot van onze buitendeur, ik meteen paraat sta om hen op de meest vriendelijke manier te verwelkomen. Het is net of mijn bloed stijgt dan ten top en ik pak dan vlug één van mijn speeltjes zodat ik me wat kan afreageren. Het voelt telkens aan alsof mijn geluk niet op kan en pas nadat mijn baasjes me dan eens flink geknuffeld hebben, kan ik beetje bij beetje terug wat tot rust komen.

Ach, ik heb niet te klagen hoor. Ze zijn best wel altijd lief voor mij, maar die hele speciale dag verliep toch anders. Eén van mijn baasjes had de dagen ervoor veel te veel en vooral te lang op dat computer-ding gezeten en af en toe kreeg ik gelukkig nog eens een blik van hem.

Op die bewuste dag, toen ik net al mijn brokjes opgegeten had, hoorde ik hem opeens heel luid iets roepen. Het was alsof hij iets in dat ding gevonden had. Het gebeurt echt niet vaak dat ik even alleen moet blijven en nu op een dag als deze, 14 februari, mocht dit uiteraard ook niet gebeuren. Al heel snel na die kreet, die me liet vermoeden dat wat hij gevonden had, wel leuk moest zijn, haalde hij zijn jas uit de kast. Dit was dan weer voor mij uiteraard het teken dat we op stap gingen en ja hoor … ik kreeg de leiband om en weg waren we.

Het viel me op dat we een heel andere richting uitliepen en ik had er het volste vertrouwen in. Dit zou een super Valentijn voor mij worden !
Het was een heel eind stappen en mijn baasje wou echt wel alsmaar sneller verder lopen. Gelukkig nam hij af en toe ook even de tijd om mij hier en daar even te laten snuffelen. Wij honden, willen nu eenmaal af en toe eens aan bepaalde dingen ruiken, vooral wanneer we op plaatsen komen waar we nog nooit geweest zijn.

Beau houten paaltjes 1Na een heel eind stappen was het dan zover. Ik zag een heleboel houten paaltjes staan. Het waren er bijzonder veel. Ik wist echt nog niet waar we nu beland waren en vertrouwde zoals altijd dan maar op mijn baasje. Hij liep veel van die paaltjes voorbij en opeens bleef hij stilstaan. Ik moest gaan zitten, hij maakte met zijn beide handen iets los aan die paaltjes en sterker nog … ook ik moest los … de leiband dus niet meer om. Mijn baasje duwde nu aan enkele van die houten paaltjes en het was net alsof er een deurtje openging en eigenlijk was dat ook wel zo.
Beau houten paaltjes 2Plotseling zat ik voor een open veld en vooraleer mijn baasje iets kon zeggen, was ik al vertrokken en verkende ik het terrein met die hele fijne speurneus van me.

In mijn vorig verhaaltje vertelde ik jullie ook al over een terrein waar ik heerlijk niet aangelijnd kon rondlopen. Maar daarvoor dienden mijn baasjes altijd de auto te nemen. Nu was dat helemaal niet nodig geweest, want dit terrein ligt niet ver van waar we wonen. Onze stad heeft er een nieuwe speelweide voor hondjes bij en dat had mijn baasje nu thuis ontdekt op die computer van hem. Een mooiere Valentijn konden mijn baasjes me echt niet geven hoor en weet je wat nog leuker is ? Omdat we nu niet telkens de auto hoeven te nemen, kunnen we hier veel vaker naar toe en daar zal je mij niet over horen klagen hoor !Beau houten paaltjes 3 Er is niets zo plezant als niet aangelijnd kunnen lopen, spurten, snuffelen en nog zoveel meer. Nu weet ik al direct waar we naar toe gaan als we die richting nemen. Daar is die neus van mij nu iets te ontwikkeld voor om dit niet onmiddellijk in de gaten te hebben. Wat heb ik het daar toch naar mijn zin. Als we terug thuiskomen, duurt het niet lang of ik lig languit in mijn bench, zalig uitrusten met alle vier de pootjes in de lucht, heerlijk voldaan.

Zo lieve ATVN-ertjes, ik had jullie beloofd te vertellen over die dag en dat heb ik nu wel in geuren en kleuren gedaan, een heel nieuw verhaaltje lang. Volgende keer laat ik jullie meegenieten van wat er nu voor de deur staat : de lente ! Hebben jullie op een wandeling wel al eens goed rondgekeken ? Ik wel hoor! Beau houten paaltjes 4Toen ik alweer even wou stoppen tijdens het wandelen om te snuffelen, liet ik mijn baasje zien dat ik genoot van de frisse geur van nieuw ontluikende blaadjes. ‘Hey … !’, zei mijn baasje, ‘dat had ik nog niet gezien ! Bedankt Beau, ik maak vlug een fotootje van die struiken !’ Ja ja, de lente komt eraan ! Ik beloof jullie binnenkort nog meer foto’s van nieuw fris groen, allemaal langs die weg naar die leuke nieuwe speelweide in de stad waar we wonen.

Tot slot wil ik jullie ook nog even eraan herinneren dat wanneer het weer lente wordt, wij opnieuw terug meer en meer op ons vakantieplekje in Nederland zullen zijn en ik weet het nu al zeker … dat wordt weer een heerlijke tijd !

Een speelse knuffel van Beau uit België ! X

Een gedachte over “Beau: Houten paaltjes!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s