Een heel andere Beau!

Een nieuw waargebeurd verhaal van Beau uit België, door Marc Weyts

Hallo lieve ATVN-ertjes,

Mijn vorig verhaaltje gaf ik de titel ‘In het bos en aan het water !’. Zoals jullie uit andere verhaaltjes van mij hebben kunnen opmaken, zijn dat mijn twee meest favoriete plekjes.
Ik mag daar altijd lekker niet aangelijnd lopen en voel mij dan ook telkens zo ongelooflijk vrij !
Soms begrijp ik niet waarom mijn baasjes eens geen bandje rond hun hals aan moeten. Ze zouden dan ook eens beseffen hoe dit aanvoelt. Wanneer we al eens ergens zijn geweest, weet ik namelijk dankzij mijn speurneus toch onmiddellijk terug de weg. Vaak geef ik hen zelfs de richting aan naar waar die twee dienen te lopen. Dus waarom kan het niet eens omgekeerd ? Beau een heel andere Beau 1Die lijn zou ik wel mooi tussen mijn tandjes houden en ik zou er heus wel voor zorgen dat we de weg terug naar huis niet uit het oog verliezen.
Ach … ik zal mij maar opofferen zeker … en zal dat bandje met die verdomde lijn eraan zelf wel blijven omdoen. Ik zal maar denken dat het voor mijn veiligheid is, want één ding moet ik wel toegeven … mijn baasjes letten erg goed op waar ik loop en waar ik naar toe wil. Wanneer ik dan eens niet aangelijnd ben, hebben zij het uiteraard wat moeilijker en zo leerden ze onlangs een heel andere Beau kennen. Nou, het was niet zo fraai en lief van me hoor, dat geef ik toe. Zeker niet om achteraf een snoepje te krijgen.
Ik heb getwijfeld of ik het jullie wel zou vertellen, maar ik doe het toch maar.
Het is nu twee weken geleden, het was middenin de week. Mijn baasjes en ik hadden weer een hele leuke lange strandwandeling gemaakt. Op het eind van zo’n wandeling lopen we altijd richting duinen om dat fijne zand en die heerlijke zee te verlaten.
Beau een heel andere Beau 2Vlak voor de duinen lagen twee dames op het strand en ik zag iets bruin tussen hen liggen wat ook nog bewoog. Plots zag ik dit overeind komen en merkte ik een hond op die ik nog al eens gezien had, dacht ik. Ik zag mijn baasjes plotseling heel ernstig met elkaar overleggen en zoals altijd zet ik meteen mijn gesofistikeerd reukorgaan in werking. Ik zag dat die hond naar mij toekwam en plotseling rook ik iets verdachts. Het was dezelfde hond van vorige zomer. In mijn verhaaltje van augustus vorig jaar vertelde ik dat die lange tanden bijna mijn voorste poten raakten, maar eigenlijk was dat wel degelijk zo en voel ik nu nog steeds die adem en die tanden die toen op me af kwamen. Mijn hele lichaam spande zich op en ik was vastbesloten, dit zou me niet een tweede maal overkomen ! Die hond kwam alsmaar dichter en even leek het of hij wou met me spelen, maar dat was niet het geval. Hij had alweer andere plannen met me, maar deze keer verliep het voor hem niet zoals hij wou. Ik ging de uitdaging niet uit de weg en liep frontaal tegen hem aan. In tegenstelling met vorige confrontatie, was ik nu wel niet aangelijnd en dat zorgde ervoor dat mijn baasjes deze maal het dus niet zo makkelijk hadden.
Die hond wou alweer zijn tanden laten voelen, maar deze maal heb ik de mijne even laten zien.
Ach, er is niks ergs gebeurd hoor. We sprongen wel op tegen elkaar en het was inderdaad niet zo’n lief gebeuren, maar tot pijn kwam het niet en allebei dienden we achteraf ook zeker niet verzorgd te worden.
Het is nu eenmaal zo dat ik nooit vergeet wanneer een ander mij iets aandoet. Dat onthoud ik voor het leven ! Heb ik geen gelijk wanneer ik zeg dat dit heel normaal is ?!
Achteraf had ik wel te doen met mijn baasjes hoor ! Terwijl wij honden in dat conflict zaten en dus tegen elkaar aansprongen, probeerden mijn baasjes me te grijpen en aan te lijnen. Ook die twee dames lagen ondertussen niet meer lekker te zonnen, maar raakten in paniek terwijl de handdoeken in het rond vlogen. Het was geen mooi gezicht hoor, daar op het strand en men leerde inderdaad een andere Beau kennen, maar ik kan nu eenmaal niet hen vergeten die niet lief tegen me zijn geweest en me zelfs pijn hebben gedaan !
Gelukkig heeft het allemaal niet zo lang geduurd en waren ook de baasjes van die bruine hond achteraf heel begripvol.
We wandelden terug naar ons vakantieplekje en ik had zo te doen met mijn baasjes ! Ik voelde dat dit hen bezighield en dacht bij mezelf ‘Hoe kan ik hen nu opnieuw geruststellen ?’ Het spreekt vanzelf dat ik me die avond erop heel rustig en afzijdig heb gehouden en helemaal niet gesmeekt heb om een snoepje te kunnen bemachtigen.
Ik hoorde hen zeggen dat ze meer aandacht voor me zullen hebben wanneer we die andere hond terug zouden aantreffen. Ik begrijp hen wel hoor en hopelijk begrijpen zij ook mij.
Een Airedale vergeet nu eenmaal iets niet zo vlug !
Beau een heel andere Beau 3Ja lieve ATVN-ertjes, zoals ik aan het begin van dit eigenlijk nu niet zo leuk verhaaltje schreef, heb ik getwijfeld het jullie te vertellen. Ik wou jullie laten inzien dat ook wij hondjes het soms niet altijd makkelijk hebben. Gelukkig zijn er altijd onze baasjes die ons steeds weer op het rechte pad brengen. De zorg die ze voor ons telkens weer aan de dag leggen, moeten we koesteren en er heel dankbaar voor zijn.
Dus misschien is het dan wel best dat wij aangelijnd worden en niet onze baasjes ! 😉

Tot mijn volgend verhaaltje ! Dikke knuffel van Beau uit België ! X

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s