Phaenna (Phaantje): Dagboek september 2017

‘Goedemorgen’

Door Sonja de Cooker

Het is weer zondag, joepie, we gaan naar het kanaal. Mijn zusjes en ik zijn er helemaal klaar voor, we hebben zin om lekker te rennen en te zwemmen. Het weer werkt vandaag ook behoorlijk mee, het zonnetje schijnt en het is zo’n 18 graden. Delphobe heeft gisteren toen we van het kanaal terugkwamen stiekem een stok de auto in gesmokkeld, dus kunnen we als we boven zijn meteen met de stok het water in. Zodra het autoportier opengaat stormen we luid blaffend de dijk op naar boven. Daar aangekomen kijken we ongeduldig naar beneden en zien hoe die twee moeizaam omhoog klauteren. Waarom doen ze niet net als wij, met vier pootjes op de grond, dat gaat toch veel makkelijker! Hè, hè, eindelijk zijn ze boven, ik gooi de stok voor Mario’s voeten, hij bukt zich en de stok gaat met een grote zwaai het water in. Delphobe en ik gaan er met een bloedvaart achteraan, kijken wie het eerste bij de stok is.
Paenna phaantje dagboek september 2017 1Opeens zegt Mario, kom eens hier meiden, even de riempjes aan, er komt iemand aan. We zien een jongedame met twee hondjes onze kant opkomen. Geduldig laten we ons aanriemen, ook al omdat we dan een lekker koekje krijgen. De jongedame loopt ons samen met haar hondjes vriendelijk groetend voorbij. Mario wil onze riempjes al weer afdoen, als we Sonja opeens horen sissen, laat de riempjes aan, daar komt volgens mij de ‘heer’ aan. En ja hoor daar komt de ‘heer’ met zijn Riesenschnauzer aan. Wij gaan zo ver mogelijk aan de kant staan zodat de ‘heer’ met zijn hond zonder problemen langs ons heen kan lopen. De heer heeft geen riempje bij zich en roept tegen zijn hond:” Kom Henkie, hier blijven.” Maar Henkie ziet ons, herkent ons van de vorige ontmoeting, en denkt natuurlijk: ”Hallo zeg, ik ben gekke Henkie niet, dat zijn die mooie meiden waar ik al eens mee gespeeld heb, ik ga even gezellig buurten.” Huppelend komt hij onze kant op.
Paenna phaantje dagboek september 2017 2
Ik voel aan mijn riempje dat Sonja allemaal vreemde bewegingen maakt, als ik naar haar kijk zie ik dat ze heel raar met haar gezicht trekt en op haar lippen bijt. Ik kijk ook even naar Mario, die staat ook al van die rare gezichten te trekken en bijt ook op zijn lippen.
Henkie springt helemaal blij op mijn zusje af, de ’heer’ vliegt achter hem aan om hem bij zijn halsband te pakken, door de snelheid glijdt hij uit en belandt bijna op de grond, hij kan zich ternauwernood staande houden. Als Henkie bijna bij mijn zusje is, lukt het de ‘heer’ om hem bij zijn halsband te pakken. De ’heer’ kijkt met een rood hoofd heel bedremmeld naar Sonja en zegt tot haar stomme verbazing: ”goedemorgen.” Sonja weet niet hoe ze het heeft, helemaal perplex groet ze terug, en we lopen door. Wij horen dat de heer achter ons Henkie heel overdreven staat te corrigeren, zo van: ”foei Henkie, dat was niet netjes, je bent een stoute jongen, dat mag je echt nooit meer doen.” Zodra we een beetje op afstand zijn, houden Mario en Sonja het niet meer en barsten in lachen uit.
Paenna phaantje dagboek september 2017 3“Ik was bang dat ik mijn lachen niet kon inhouden.” zei Sonja tegen Mario, “ik dorst je echt niet aan te kijken, dan had ik de slappe lach gekregen.”
Grinnikend zei Mario: ” heel even had ik de neiging om te vragen of de ‘heer’ Henkie wel onder appèl had, maar heb er toch maar van afgezien.” Op de terugweg zijn we Henkie niet meer tegengekomen. Mario en Sonja hebben de hele weg lopen grinniken.

Zo, dat was het weer, likjes van een al veel minder onder appèl staande Phaantje.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s